ასტრალური არსებები — ნაწილი 2

ახლა ვისაუბროთ იმ არსებებზე, რომლებიც ადამიანების ენერგიით იკვებებიან.

ასტრალური პარაზიტები, ანუ ლარვები

ახლა განვიხილოთ ის არსებები, რომლებიც ადამიანების მიმართ „ცუდებად“ და მტრულად მიიჩნევიან.

მათ შეიძლება მივაკუთვნოთ ასტრალის საკმაოდ ბევრი ბინადარი, რომლებიც ერთმანეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდებიან. ზოგი მათგანი სრულიად პრიმიტიულია, ზოგი კი ადამიანზე გაცილებით უფრო განვითარებული.

თუმცა ყველა ამ არსებას ერთი საერთო მახასიათებელი აერთიანებს:

ისინი არსებობენ იმ ენერგიის ხარჯზე, რომელსაც ცოცხალი ადამიანებისგან იღებენ. სწორედ ეს ენერგია წარმოადგენს მათთვის ერთგვარ „საკვებს“ და საშუალებას აძლევს, არსებობა განაგრძონ.

სინამდვილეში, ეს ძალიან მნიშვნელოვანი მომენტია იმის გასაგებად, თუ როგორ აღიქვამენ ისინი სამყაროს და რა არის მათი „მოტივაცია“.

არსებითად, ისინი მტაცებლები არიან, ადამიანები კი მათი „საკვები ბაზა“.

სწორედ შიმშილი და ენერგიის მოპოვების სურვილი წარმოადგენს მათ ძირითად მამოძრავებელ ძალას.

განვითარებულ არსებებს, რა თქმა უნდა, „გამოკვების“ სურვილთან ერთად შეიძლება ჰქონდეთ ამპარტავნებაც, საკუთარი თავის მნიშვნელოვნად აღქმის სურვილიც და თვითდამკვიდრების მოთხოვნილებაც.

მაგრამ ისინიც კი ადამიანებს მსხვერპლად ირჩევენ არა პირადი ზიზღის ან მტრობის გამო, არამედ იმიტომ, რომ ასეთია მათი ენერგეტიკული აგებულება.

არსებების კლასიფიკაცია მათი განვითარების დონის მიხედვით

არსებები მათი განვითარების დონის მიხედვით შეიძლება სამ ძირითად კატეგორიად დაიყოს:

• დაბალგანვითარებულები — განვითარების დონით უმდაბლესი ცხოველების მსგავსნი;

• „საშუალო“ განვითარების დონე — დაახლოებით ადამიანის დონის;

• მაღალგანვითარებულები — ადამიანზე გაცილებით მაღლა მდგომნი.

ახლა შევჩერდეთ დაბალგანვითარებულ „ცუდ“ არსებებზე.

რას წარმოადგენენ „ასტრალური პარაზიტები“, ანუ ლარვები?

ესენი არიან არსებები, რომლებიც ასტრალში ბინადრობენ.

მათ, ასე ვთქვათ, აქვთ გარკვეული „სიხშირეთა დიაპაზონი“, რომელშიც არსებობენ და ეს საკმაოდ დაბალი ვიბრაციებია.

ანუ ისინი იკვებებიან ჩვენი სამყაროდან მომდინარე გამოსხივებებით და ამასთან ერთად საკმაოდ მძიმე და უხეში ენერგიას „ჭამენ“.

მათ პრაქტიკულად არ გააჩნიათ ინტელექტი — მხოლოდ პრიმიტიული სურვილები და მოთხოვნილებები აქვთ.

ძირითადი მათგანი კი სწორედ „კვების“ მოთხოვნილებაა.

ბოროტი განზრახვა, მზაკვრობა, ეშმაკობა და მსგავსი თვისებები ამ არსებებისთვის, პრინციპში, მიუწვდომელია.

მათთან შეთანხმებაც შეუძლებელია.

როგორ გამოიყურებიან ლარვები?

ამ პარაზიტების რამდენიმე სახეობა არსებობს — იმის მიხედვით, თუ ენერგიის რა სახით იკვებებიან.

თავდაპირველად, წარმოშობის მომენტში, ისინი გამოიყურებიან როგორც პატარა ენერგეტიკული გროვები, ანუ ენერგიის მცირე კონცენტრაციები.

რაც უფრო „მძიმეა“ მათი საკვები, მით უფრო მუქი ხდება მათი ფერი.

თუ ლარვას კარგი „საკვები ბაზა“ აქვს, მისი რაოდენობა და ზომა თანდათან იზრდება.

პატარა ენერგეტიკული გროვიდან ის საბოლოოდ გადაიქცევა რაღაც რვაფეხას ან სპრუტის მსგავს არსებად.

რატომ აქვთ ასეთი ფორმა?

საქმე ის არის, რომ მათი „საცეცები“ აღიქმება იმ არხებად, რომელთა საშუალებითაც ენერგია მიედინება.

რადგან პარაზიტისკენ ენერგიის ნაკადი მუდმივია, ის თანდათან იზრდება.

როგორ და საიდან ჩნდებიან ისინი?

პარაზიტები მაშინ წარმოიქმნებიან, როდესაც არსებობს მძიმე, ნეგატიური ენერგიის ჭარბი რაოდენობა.

ასტრალის ამ „ბნელ მატერიას“ აქვს ასეთი თვისება: როდესაც მისი რაოდენობა გარკვეულ ზღვარს აჭარბებს, ირთვება გარკვეული მექანიზმი და წარმოიქმნება სწორედ ეს ლარვები, ანუ პარაზიტები.

რისთვის არიან ისინი საერთოდ საჭირო?

უცნაურია, მაგრამ ამ პარაზიტების დანიშნულება არ არის ის, რომ „ადამიანებს ცუდად ჰქონდეთ“.

მათ გარკვეულწილად სხვა დანიშნულება აქვთ.

არსებითად, ისინი წარმოადგენენ მძიმე ენერგიის გადამუშავების ბუნებრივ მექანიზმს.

ასტრალში ენერგიის გადამუშავება მუდმივად მიმდინარეობს, ხოლო პარაზიტები ამ პროცესის ერთგვარი „გამწმენდი ეტაპია“ — პირველი და ყველაზე უხეში ეტაპი.

ნორმალურ პირობებში ისინი დროებითი წარმონაქმნებია.

ანუ ადამიანი „გამოყოფს“ ნეგატიური ენერგიის გარკვეულ რაოდენობას → წარმოიქმნება ლარვები → ისინი ამ ენერგიას გადაამუშავებენ → გარკვეული დროის შემდეგ კი ქრებიან.

მაგრამ როდესაც ერთი და იმავე ტიპის ენერგიის გამოყოფა სტაბილური და მუდმივი ხდება, პარაზიტები უბრალოდ ვერ ასწრებენ ბუნებრივად „დახოცვას“ და რეგულარულად იღებენ ახალ ენერგიას.

ასეთ შემთხვევაში ისინი იწყებენ ზრდასა და განვითარებას.

ანუ პატარა, დროებითი ენერგეტიკული გროვებიდან ისინი გადაიქცევიან „სპრუტებად“, რომლებიც მუდმივად ქაჩავენ ადამიანის ენერგიას და სულ ახალ გამოკვებას ითხოვენ.

რომელ ადამიანებთან გვხვდებიან ასეთი პარაზიტები?

დროებით ისინი ყველა ადამიანთან შეიძლება არსებობდნენ — გარდა, ალბათ, წმინდანებისა და განდეგილებისა.

ისინი უამრავ შემთხვევაში წარმოიქმნებიან:

• ალკოჰოლის მიღებისა და მოწევის დროს;

• „მავნე საკვების“ მიღებისას — დიდი რაოდენობით შაქარი, სწრაფი კვება და/ან ჭარბი ჭამა;

• კოფეინის მიღებისას;

• აზარტული თამაშების, ვიდეოთამაშებისა და კომპიუტერული თამაშების დროს;

• ინტერნეტსა და სოციალურ ქსელებში ხანგრძლივი „სქროლვის“ ან „სერფინგის“ დროს;

• ნეგატიური ემოციების გამოხატვისას — ბრაზი, ეჭვიანობა, რისხვა, შიში, წყენა და ა.შ.;

• საერთოდ, ნებისმიერი „ვნების“ ან გატაცებისას, რომელიც ადამიანს მთლიანად იპყრობს.

როგორ წარმოიქმნება ლარვა, მაგალითად, ალკოჰოლის ჭარბი მიღებისას?

დავუშვათ, ადამიანმა ზედმეტი რაოდენობით ალკოჰოლი მიიღო — ანუ ორგანიზმი მძიმე და დაბალი ენერგიით „დატვირთა“.

მალევე ეს ენერგია იწყებს ასტრალური სხეულიდან გამოყოფას, რადგან ის ცდილობს „ტოქსინებისა და ნარჩენებისგან გაწმენდას“.

ასტრალური სხეულის მძიმე ენერგიისგან გაწმენდის მომენტში თავად ჩნდებიან ლარვებიც, რომლებიც ხელს უწყობენ ამ ენერგიის უფრო აქტიურ გამომუშავებასა და შემდგომ გადამუშავებას.

როდესაც მთელი უარყოფითი ენერგია გამოიყოფა, პარაზიტები კიდევ გარკვეული დროის განმავლობაში არსებობენ და „ჭამა უნდათ“.

სწორედ ამიტომ ადამიანი გარკვეული დროის განმავლობაში ენერგიის დაქვეითებასა და სისუსტეს გრძნობს.

თუ მძიმე ენერგიის შემდგომი გამომუშავება აღარ ხდება, ლარვები თავისთავად „იფანტებიან“ და ქრებიან.

როგორ იქცევიან პარაზიტები დამოკიდებულების მქონე ადამიანებში?

როგორც ვიცით, თუ ადამიანი რაღაცას რეგულარულად აკეთებს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს მისთვის სასარგებლო არ არის და თან უჭირს გაჩერება, საქმე დამოკიდებულებასთან გვაქვს.

ასტრალურ დონეზე ეს მდგომარეობა, როგორც ტექსტი აღწერს, განსაკუთრებით კარგად ჩანს პარაზიტების არსებობით.

ანუ ამ შემთხვევაში ლარვები ვერ ასწრებდნენ ბუნებრივად „მოკვდომას“ და მუდმივად იღებდნენ ახალ ენერგიას.

რატომ უჭირს ალკოჰოლზე დამოკიდებულ ადამიანს ალკოჰოლის გარეშე და მწეველს — სიგარეტის გარეშე?

ამ შეხედულების მიხედვით, საქმე იმაშია, რომ პარაზიტი უკვე „მიბმულია“ მათ ასტრალურ სხეულზე და „ჭამა უნდა“.

მისი შიმშილი კი ადამიანს საკუთარი სურვილის მსგავსად აღიქმება.

გარდა ამისა, სანამ მისი ძირითადი „საკვები“ არ არის, ის ნაწილობრივ სიცოცხლის ენერგიასაც ქაჩავს.

იგივე, ამ ტექსტის მიხედვით, ეხება მათაც, ვისაც უყვარს ჭარბი ჭამა, აზარტული თამაშები, მუდმივი კამათი და სკანდალები ან ინტერნეტში ბოროტი კომენტარების დატოვება.

ზოგადად, ყველა ადამიანს, რომელიც რაიმე მავნე გატაცებას ეძლევა და საკუთარ ქცევას ვეღარ აკონტროლებს, თითქმის აუცილებლად აქვს „მუდმივი“ პარაზიტები.

რაც უფრო ძლიერი და მავნეა დამოკიდებულება, მით უფრო დიდი და მუქი იქნება „მუდმივი პარაზიტიც“.

მაგალითად, კოფეინზე დამოკიდებულების შემთხვევაში ის გაცილებით უფრო „ნათელი“ და ნაკლებად „მოუთვინიერებელი“ იქნება, ვიდრე ალკოჰოლზე დამოკიდებულების შემთხვევაში.

როგორ შეიძლება პარაზიტებთან ბრძოლა?

აქ, არსებითად, ერთი მეთოდი არსებობს — რეგულარულად აღარ გამოკვებო ისინი.

უნდა გვესმოდეს, რომ რაც უფრო ხანგრძლივი და მძიმეა დამოკიდებულება, მით უფრო დიდი და „მსხვილი“ ხდება პარაზიტი.

ამიტომ მის „შიმშილით მოკვლას“ მეტი დრო დასჭირდება.

სწორედ პარაზიტის არსებობა იწვევს, ამ კონცეფციის მიხედვით, თავდაპირველად იმ ნივთის მიმართ უკონტროლო ლტოლვას, რომლისგანაც ადამიანმა შეგნებულად გადაწყვიტა თავის დანებება.

ანუ გონებით ხვდები:

„არა, აღარ მინდა.“

მაგრამ ლტოლვა მაინც რჩება.

ამიტომ ადამიანს, რომელმაც გადაწყვიტა მავნე ჩვევისთვის „თავის დანებება“, უნდა ესმოდეს, რომ აკრძალულის მიმართ ლტოლვა და ენერგიის დაქვეითება პირველ პერიოდში, ამ შეხედულების მიხედვით, სწორედ პარაზიტის არსებობის მკაფიო ნიშანია.

მაგრამ თუ მას არ გამოკვებავ, გარკვეული დროის შემდეგ ის „შიმშილით მოკვდება“, ხოლო ლტოლვაც გაქრება.

გამოდის, რომ პარაზიტები ყველა დამოკიდებულების „ბოროტების ფესვი“ და მიზეზია?

მთლად ასე არ არის.

ნებისმიერ დამოკიდებულებას ორი კომპონენტი აქვს:

1. ფიზიოლოგიური; 

2. ფსიქოლოგიური. 

ანუ ჩვევა არსებობს როგორც სხეულისა და შეგრძნებების დონეზე, ასევე გონების დონეზე.

პარაზიტების არსებობის გამო, ამ კონცეფციის მიხედვით, წარმოიქმნება სწორედ „ფიზიკური“ დამოკიდებულება.

ისინი იწვევენ სიცარიელისა და ენერგიის დაქვეითების შეგრძნებას, რომლის შევსებასაც ადამიანი ცდილობს ახალი „მავნე სიამოვნების“ მიღებით.

მაგრამ ფსიქოლოგიურ ნაწილზე ისინი პასუხისმგებელნი არ არიან.

გონებრივი ლტოლვა უკვე დაკავშირებულია გარკვეულ ეგრეგორთან — ან ენერგიის ერთგვარ საცავთან — რომელიც ამა თუ იმ მავნე ჩვევაზეა პასუხისმგებელი.

რამდენად რთულია ფიზიოლოგიურ დამოკიდებულებასთან გამკლავება?

უცნაურია, მაგრამ ფიზიოლოგიური დამოკიდებულების — რომელიც, ამ ტექსტის მიხედვით, პარაზიტებით არის გამოწვეული — დაძლევა არც ისე რთულია, განსაკუთრებით მაშინ, თუ ადამიანს მკაფიოდ აქვს გაცნობიერებული, რომ ეს მისთვის საჭირო არ არის.

თუ ცნობიერება უფრო მაღალ დონეზე გადადის და ადამიანი ნათლად ხედავს, რამდენად უსარგებლო და მავნებელია ეს ჩვევა, აცნობიერებს, რომ ის ცხოვრებას არანაირად არ ამსუბუქებს და უკეთესს არ ხდის, მაშინ პარაზიტთან გამკლავება მხოლოდ დროის საკითხი ხდება.

და, როგორც ტექსტი ამბობს, არც ისე დიდი დროის.

შეუძლია თუ არა ერთი ადამიანის პარაზიტს მეორეზე „გადახტომა“?

უცნაურია, მაგრამ მცირე რაოდენობით — შეუძლია.

მათ შეიძლება გამოიწვიონ გარკვეული ენერგიის მცირე დაქვეითება იმ ადამიანში, რომელიც დამოკიდებულ ადამიანთან ახლოს იმყოფება.

თუმცა თვითონ, დამოუკიდებლად, მათ დამოკიდებულების გამოწვევა არ შეუძლიათ.

როგორც ზემოთ აღვნიშნე, ამისთვის საჭიროა კიდევ ფსიქოლოგიური ლტოლვა.

ამიტომ, თუ ადამიანს არ აქვს სურვილი, საკუთარი პრობლემები იმავე გზით ჩაახშოს ან დაივიწყოს, სხვისი ლარვა მასთან დიდხანს „ვერ იცხოვრებს“ და მალე გაქრება.

მისგან გამოწვეული ყველაზე დიდი ზიანი არის ძალის მცირე და ხანმოკლე დაქვეითება.

გარდა ამისა, თითოეულ ჩვენგანს აქვს გარკვეული „ენერგეტიკული იმუნიტეტი“, რომელიც მსგავსი არსებების წინააღმდეგ ბრძოლაში გვეხმარება.

თუ ადამიანი ჯანმრთელი და ენერგიით სავსეა, მაშინ, ამ წარმოდგენის თანახმად, პარაზიტები მას, პრინციპში, ვერ „მიეკვრებიან“, ან მის სიახლოვეს ძალიან მცირე ხნით დარჩებიან.

დასკვნა

ამრიგად, ყველანი ადამიანები ვართ და ყველასთვის დამახასიათებელია, დროდადრო რაღაცაში „ნორმის გადაჭარბება“.

თუ ეს იშვიათად ხდება, საშიში არაფერი უნდა მოხდეს:

პარაზიტები წარმოიქმნებიან, გადაამუშავებენ ენერგიას და გაქრებიან.

სწორედ ამისთვის არიან ისინი, ამ კონცეფციის მიხედვით, საჭირო — რათა ნეგატიური ენერგია მოკლე დროში გამოიდევნოს და გადამუშავდეს.

მაგრამ თუ ადამიანი რომელიმე ვნებას ან გატაცებას ზედმეტად ეძლევა, ეს გატაცება ფაქტობრივად „ხელში იგდებს მას“ და იწყებს მის კონტროლს.

ეს შესაძლებელი ხდება იმიტომ, რომ ადამიანს აქვს ასტრალური პარაზიტი, რომელიც მუდმივად ითხოვს ენერგიის ახალ და ახალ ნაკადს.

ამგვარი „დაუპატიჟებელი სტუმრისგან“ თავის დასაღწევად საჭიროა, როგორც ტექსტი გვთავაზობს, მისი „შიმშილით მოკვლა“ — ანუ აღარ მივცეთ ენერგიის მუდმივი წყარო — და ამავდროულად დავამუშაოთ და გავუმკლავდეთ ჩვევასთან დაკავშირებულ ფსიქოლოგიურ დამოკიდებულებასაც.