ადამიანის ინფორმაციულ-ენერგეტიკული სტრუქტურა
ადამიანის არსებობა მხოლოდ დროისა და სივრცის ფარგლებში მის ბიოლოგიურ არსებობას არ განაპირობებს.
როგორც ნებისმიერი მატერია, ადამიანი გარკვეული პროგრამის მიხედვით არსებობს და ვითარდება.
არაცოცხალ მატერიაში ეს პროგრამა უცვლელია.
ადამიანში, როგორც ცოცხალი მატერიის უმაღლეს ფორმაში, ეს პროგრამა მთელი ცხოვრების განმავლობაში კორექტირდება და მემკვიდრეობით გადაეცემა.
ცოცხალი ორგანიზმის განვითარების საწყისი პროგრამა კონკრეტული ორგანიზმის თითოეული უჯრედის ბირთვშია განთავსებული.
თითოეულ ცალკეულ უჯრედს აქვს ინფორმაცია მთლიანად მთელი სისტემის ფუნქციონირების შესახებ და, კონკრეტულად, იმ ორგანოს ფუნქციონირების შესახებ, რომლის შემადგენლობაშიც ის იმყოფება.
სიცოცხლის განმავლობაში ადამიანი გარემომცველი სამყაროდან მუდმივად იღებს ინფორმაციის კოლოსალურ მოცულობას. ეს ინფორმაცია უნდა დამუშავდეს, შეინახოს, პერიოდულად ამოღებულ იქნეს მეხსიერებიდან და გადაეცეს სხვა ადამიანებს.
თუმცა მთელი ამ მოცულობის მხოლოდ უჯრედებში შენახვა შეუძლებელია — მათი საინფორმაციო ტევადობა დაკავებულია ძირითადი მემკვიდრეობითი ინფორმაციით, ასევე განვითარების და ფუნქციონირების პროგრამებით.
არსებობს უჯრედგარეთა სტრუქტურები, რომლებიც ინფორმაციის მატარებლებს წარმოადგენენ, ხოლო უჯრედი ამ სტრუქტურებს ასახავს და ახორციელებს. ანუ მთელი ინფორმაცია წარმოადგენს ერთიან კომპლექსს, რომელიც ორგანიზმის თითოეულ უჯრედთან არის დაკავშირებული და თითოეულ უჯრედს საკუთარი საინფორმაციო კომპლექსი აქვს.
თითოეული ასეთი კომპლექსი შეიცავს ინფორმაციას მთლიანად მთელი ორგანიზმისა და მისი პროგრამების შესახებ, თუმცა ორგანიზმის გარეთ, დამოუკიდებლად, მისი არსებობა შეუძლებელია. გამოდის, რომ ადამიანის სხეულის გარეთ არსებობს გარკვეული ინფორმაციულ-მმართველობითი სტრუქტურა. ანუ ცოცხალი მატერია ორი ნაწილისგან შედგება — საინფორმაციო კომპლექსისა და საკუთრივ სხეულისგან, რომლებიც ერთმანეთთან მჭიდრო ურთიერთკავშირში იმყოფებიან და განუყოფელნი არიან.
ამ შემთხვევაში სხეული ენერგეტიკული დანადგარის როლს ასრულებს, რომლის ხარჯზეც საინფორმაციო კომპლექსი ფუნქციონირებს. თავის მხრივ, ის უზრუნველყოფს სხეულის სწორ განვითარებას, ჩამოყალიბებასა და ფუნქციონირებას.
თუ საინფორმაციო კომპლექსი მთელ ინფორმაციას აგროვებს, ინახავს და ამუშავებს, მაშინ სხეული ინფორმაციის მიმღებია. თითოეული ინფორმაციულ-მმართველობითი კომპლექსი ღია სისტემაა, ანუ მას შეუძლია სხვადასხვა არხის საშუალებით სხვა ცოცხალი მატერიების კომპლექსებთან კონტაქტში შესვლა და მათთან ინფორმაციის მიღება-გადაცემა.
მთელი ინფორმაცია, რომელიც ჩვენს ინფორმაციულ-მმართველობით კომპლექსში შემოდის, შეიძლება რამდენიმე ძირითად ტიპად დაიყოს:
მემკვიდრეობითი ინფორმაცია — ის პროგრამები, რომლებიც განსაზღვრავს ორგანიზმის აგებულებას, მის ძირითად მახასიათებლებს, ჩამოყალიბების, განვითარების და ფუნქციონირების თავისებურებებს;
გარემო სამყაროდან მიღებული ინფორმაცია, რომელსაც ადამიანი აღქმის ორგანოების საშუალებით აღიქვამს, ან რომელსაც თავად ორგანიზმი აღიქვამს იმ შემთხვევაში, თუ შეგრძნების ორგანოები მას ვერ აღიქვამენ — ელექტრომაგნიტური და გრავიტაციული ველები, სხვადასხვა სახის გამოსხივება და ა.შ.;
ზეტონური ინფორმაციული გაცვლა — ის, რომლის საშუალებითაც ერთი ადამიანის მეორესთან ექსტრასენსორული ან ტელეპათიური ინფორმაციულ-ენერგეტიკული გაცვლა ხორციელდება;
უკუკავშირის ინფორმაცია — ინფორმაცია, რომელსაც თავად ინფორმაციულ-მმართველობითი კომპლექსი იყენებს თვითანალიზის, თვითკონტროლისა და თვითრეგულირების ოპერაციების განსახორციელებლად, ანუ საკუთარი ნორმალური ფუნქციონირებისთვის.
ინფორმაციული კომპლექსის ამ მცირე ანალიზის შედეგად ცხადი ხდება, რომ მისი ავტონომიური არსებობა სხეულის გარეთ, ისევე როგორც სხეულის არსებობა მის გარეშე, შეუძლებელია. მათ შორის მუდმივად არსებობს უმჭიდროესი კავშირი, რომლის დარღვევაც გამოიწვევს კომპლექსის ენერგეტიკული უზრუნველყოფის შეწყვეტას, ანუ მისი მუშაობის გაჩერებას. უჯრედები კარგავენ საერთო პროგრამას და იშლებიან.
ყოველივე ეს ძალიან ჰგავს ჩვეულებრივ კომპიუტერში მიმდინარე პროცესებს. ის შედგება მექანიკური დეტალებისა და კვანძებისგან, რომლებიც თავისთავად არაფერს ნიშნავს. და თუ მას ნაწილებად დავშლით, მაინც ვერ დავინახავთ მასში შენახულ ინფორმაციას. თუმცა ეს ინფორმაცია იქ ნამდვილად არსებობს.
თუ ყველა დეტალსა და კვანძს გარკვეული თანმიმდევრობით შევკრებთ, მივაწვდით ენერგიას, კომპიუტერი დაუყოვნებლივ დაიწყებს ინფორმაციის მიღებას, დამუშავებას, შენახვასა და გადაცემას. საკმარისია ელექტროენერგიის მიწოდება შევწყვიტოთ და ის „მოკვდება“, თუმცა ინფორმაციას მაინც შეინარჩუნებს. მისი ხელოვნურად ამოღება იქნება შესაძლებელი — მაგალითად, მეხსიერების ბლოკის სხვა, მოქმედ კომპიუტერში გადატანით.
ასევეა ჩვენი ინფორმაციულ-მმართველობითი კომპლექსის შემთხვევაშიც. ადამიანის სიკვდილის შემდეგ ინფორმაცია უკვალოდ არ ქრება, უბრალოდ მასზე წვდომა რთულდება.
თითოეულ ადამიანს აქვს საკუთარი უნიკალური ინფორმაციულ-ენერგეტიკული სტრუქტურა, რომელიც რამდენიმე ბლოკის, ანუ სხეულისგან შედგება.
უმაღლესი დონის ბლოკი — სული — კარმული, ბუდჰური და ატმური სხეულები;
ინფორმაციულ-ოპერაციული ბლოკი — მენტალური სხეული;
ენერგეტიკულ-საინფორმაციო ბლოკი — ანუ ასტრალური სხეული;
ძალოვანი დანადგარი — ეთერული გარსი და ფიზიკური სხეული.
ადამიანის ძირითად ამოცანას სწორედ ის წარმოადგენს, რომ საკუთარი თავი აბსოლუტურად ჰარმონიულ მდგომარეობაში მოიყვანოს, რათა სამყაროში მისთვის განსაზღვრული ადგილი დაიკავოს.
ადამიანის, როგორც რთული ინფორმაციულ-ენერგეტიკული კომპლექსის, ფუნქციონირებაში ძირითად როლს ფსიქიკური ენერგიის სხვადასხვა სახეობა — ფსიქიკური ენერგია (პსი-ენერგია) — ასრულებს. ის ჩვეულებრივი შეგრძნების ორგანოებით არ აღიქმება, მხოლოდ გარკვეული არხებით შემოდის და ენერგეტიკული ცენტრების სისტემის საშუალებით ნაწილდება.
ენერგიის ნაკადის რაოდენობა, რომლის აღქმაც ადამიანს შეუძლია, მის ემოციურ მდგომარეობაზეა დამოკიდებული. ადამიანის სხეულში ძირითად არხში გავლისას ინფორმაციულ-ენერგეტიკული ნაკადი მუშავდება პსი-ცენტრებში, რომლებიც ფილტრებისა და ამაჩქარებლების როლს ასრულებენ და სხეულის სისტემებში პსი-ენერგიის გადაადგილებას უზრუნველყოფენ.
ამავე ცენტრებში ხდება ნაკადის დაყოფაც — ენერგეტიკული შემადგენელი ადამიანის სხეულში წესრიგის, ანუ ჯანმრთელობის, შენარჩუნებას ხმარდება, ხოლო ინფორმაციული — ცოდნის მიღებას.
ადამიანს ერთდროულად შეუძლია ინფორმაციის მიღება როგორც რეალური, ისე „ზეტონური“ სამყაროდან. ინფორმაცია თანაბრად არ შემოდის და დამოკიდებულია ადამიანის განწყობაზე. ადამიანების მგრძნობელობის სკალაზე არსებობს „უკიდურესი წერტილები“, ამიტომ ზოგი ადამიანი უფრო მეტად ფიქრს ამჯობინებს, ზოგი კი — შეგრძნებას.
უმაღლესი დონე, რომლის მიღწევაც ადამიანს შეუძლია, არის „ზეტონური სამყაროდან“ ინფორმაციის მიღების უნარი ისე, რომ ამ დროს ენერგეტიკული ნაკადის დონე არ შემცირდეს. ამისთვის საჭიროა სრულად გახსნილი არხები და ენერგეტიკული ცენტრები, რომლებიც სრული სიმძლავრით მუშაობენ. ადამიანი მთელ ინფორმაციულ-ენერგეტიკულ ნაკადს ერთიანად აღიქვამს.
ცნობიერად ადამიანს არ შეუძლია განასხვაოს, რომელი ინფორმაცია მოდის რეალური სამყაროდან და რომელი — „ზეტონურიდან“. მას შეიძლება მოეჩვენოს, რომ გარკვეული აზრი თავში თავისთავად გაჩნდა, თუმცა, ამ ტექსტის მიხედვით, ეს ასე არ არის. თუ ადამიანი რაიმე ინფორმაციის აღსაქმელად მზად არ არის, საქმეში ერთვება ქვეცნობიერი, რომელიც ამ „მავნე“ ინფორმაციას ფილტრავს და ბლოკავს.
ნაკადის ენერგეტიკულ შემადგენელს ადამიანის ტრადიციული შეგრძნების ორგანოები — შეხება, გემო, ყნოსვა, სმენა და მხედველობა — აღიქვამენ, ხოლო ინფორმაციულ შემადგენელს — ე.წ. „არატრადიციული“ ორგანოები. თანამედროვე ადამიანი მათ ჩვეულებრივ არ იყენებს და არც მათი არსებობის სჯერა. თუმცა ზოგჯერ მაინც მიმართავს მათ — ეს სწორედ ის „შინაგანი ხმა“, „მეექვსე გრძნობა“, „მესამე თვალი“, „ინტუიცია“ და ა.შ. არის, რომლებზეც ადამიანები, როგორც წესი, საუბრობენ ისე, რომ მათი მნიშვნელობის შესახებ ღრმად არ ფიქრობენ.
ადრე ადამიანს ნამდვილად შეეძლო იმ მრავალი უნარის გამოყენება, რასაც დღეს არატრადიციულს ან ფენომენალურს უწოდებენ. და თუ ტრადიციული შეგრძნების ორგანოების შეცვლა შეუძლებელია, „არატრადიციული უნარების“ საკმაოდ მნიშვნელოვან ფარგლებში კორექტირება შესაძლებელია ვარჯიშით ან ნებისყოფის ძალისხმევით.
ადამიანის საკუთრივ სხეული ენერგოინფორმაციული კომპლექსის უფრო ნივთიერი და უფრო ენერგეტიკული ნაწილია. ეს არის რთული სისტემა, რომელიც შედგება უსულო ცოცხალი ელემენტებისგან — ძვლების, შინაგანი ორგანოების, კუნთოვანი და ნერვული ქსოვილების, სისხლის, ლიმფისა და ა.შ. თავის მხრივ, თითოეული ეს ელემენტიც რთული სისტემაა, რომელიც უსულო ცოცხალი ელემენტების — უჯრედების — ერთობლიობისგან შედგება. ისინი ერთმანეთისგან განსხვავდებიან, თუმცა, პრინციპში, ერთნაირად არიან მოწყობილი — ეს მოლეკულებისა და ატომების სხვადასხვა ერთობლიობაა. და, როგორც უკვე აღინიშნა, ყველა მათგანი ფუნქციურად არის ერთმანეთთან დაკავშირებული.
ადამიანის სხეულის წმინდა მექანიკური აგებულება, მისი ფუნქციონირების პრინციპი და ყველა ფიზიკური ელემენტის ურთიერთგანლაგება თანამედროვე ექიმებისთვის საკმაოდ კარგად არის ცნობილი. მაგრამ, სამწუხაროდ, ისინი თავიანთ მუშაობაში პრაქტიკულად არ ითვალისწინებენ იმას, რომ ჩვენს სხეულს ასევე აქვს ენერგოინფორმაციული შემადგენელი, რომელსაც მოქმედების საკუთარი პრინციპები გააჩნია და რომლებიც საყოველთაოდ ცნობილი პრინციპებისგან განსხვავდება.
სხეულის ფუნქციონირებისთვის ენერგიის სხვადასხვა სახეობაა საჭირო. ის სასიცოცხლო ენერგიის მარაგი, რომელიც ადამიანის მიმდინარე სიცოცხლისთვის არის აუცილებელი, თავად ადამიანში არ ივსება და არ „ინახება“. ასეთი ენერგია უზრუნველყოფს სისტემის ყველა ელემენტის ერთიანობას და, როდესაც ის მთავრდება, ეს ელემენტები იშლება და სისტემა ფუნქციონირებას წყვეტს.
სხვათა შორის, ამ ენერგიის რესურსი იმდენად დიდია, რომ ის ადამიანის სიკვდილის მიზეზი უკიდურესად იშვიათად ხდება. სამაგიეროდ, ენერგია, რომელიც უშუალოდ სხეულის ფუნქციონირებაზეა პასუხისმგებელი, შეიძლება სხვადასხვა გზით შეივსოს — წყლით, საკვებით, ჰაერით, ემოციებით, შეგრძნებებით და ა.შ. მისი გამომუშავება თავად ადამიანს შეუძლია, მაგალითად, ნივთიერებათა ცვლის პროცესში ან შემოქმედებითი საქმიანობის დროს, შეგრძნების ორგანოების მეშვეობით და ენერგოინფორმაციული არხით.
სხეულის ენერგოინფორმაციული უზრუნველყოფის სქემა ყველა ადამიანში პრინციპულად ერთნაირია, თუმცა მისი სრულყოფა შესაძლებელია, თუ ადამიანი ამისთვის ძალისხმევას მიმართავს.
თუ ადამიანი ერთ ადგილზე დგას ან დეგრადირდება, გამტარუნარიანობა და მგრძნობელობა მცირდება.
ადამიანს აქვს ენერგოინფორმაციული არხების ცენტრალური და პერიფერიული სისტემა, ასევე ენერგეტიკული ცენტრებისა და ენერგიის განაწილების წერტილების სისტემა.
ცენტრალური სისტემა
ცენტრალური სისტემა სამი არხისგან შედგება: ცენტრალურ-ვერტიკალური არხისა და ორი სპირალური არხისგან, რომლებიც ცენტრალური არხის გარშემო ერთმანეთის საპირისპირო მიმართულებით იხვევა.
ის ადამიანის ხერხემლის მახლობლად მდებარეობს. ცენტრალური არხი ხერხემლის შიდა მხარის პარალელურად გადის, ხოლო სპირალური არხები როგორც მას, ისე ხერხემალს მოიცავს.
ცენტრალური სისტემის შემადგენლობაში შედის დამატებითი სპირალური არხებიც. ისინი ხერხემლის მთელ სვეტში თითოეულ მალას შორის არსებულ სივრცეებს მოიცავს და გარე სპირალური არხების შიგნით მდებარეობს.
ცენტრალური არხით მიედინება ძირითადი ენერგოინფორმაციული ნაკადი, ხოლო თითოეული სპირალური არხით მიედინება ან დადებითი, ან უარყოფითი ენერგია.
ითვლება, რომ ადამიანის სხეულს შვიდი ძირითადი ენერგეტიკული ცენტრი აქვს. მათი რაოდენობა სრულყოფის პროცესში შეიძლება მნიშვნელოვნად გაიზარდოს.
ცენტრები არის ძაბრისებრი, მორევისმაგვარი ენერგეტიკული სტრუქტურები, რომლებიც ცენტრალურ ენერგეტიკულ არხზე სხეულის მკაცრად განსაზღვრულ ადგილებში პროეცირდება.
თითოეული ასეთი ცენტრი გარკვეული მიმართულებით ბრუნავს, ზუსტად განსაზღვრული სიჩქარით და კონკრეტულ პარამეტრებზეა მორგებული.
ამიტომ გამოიყოფა მხოლოდ ამ პარამეტრების შესაბამისი ენერგია და ინფორმაცია და ისინი შესაბამის პერიფერიულ არხებში მიემართება, საიდანაც შესაბამის შინაგან ორგანოებში, ქსოვილებსა და უჯრედებში ნაწილდება.
ჩვენს სხეულში მიმდინარე თითოეული პროცესი მიმდინარეობს როგორც ენერგოინფორმაციულ, ისე ბიოქიმიურ დონეზე, და ეს მოვლენები მკაცრად არის შეთანხმებული ერთმანეთთან. ამიტომ ნებისმიერი ენერგოინფორმაციული ცვლილება იწვევს ბიოქიმიური პროცესების ცვლილებას და პირიქით.
ენერგეტიკული ცენტრები ვერტიკალურად არის განლაგებული. თითოეული მათგანი პასუხისმგებელია იმ ორგანოების, ქსოვილებისა და უჯრედების სწორ ფუნქციონირებაზე, რომლებიც მის ზონაში მდებარეობს.
თუმცა ყველაზე ზედა და ყველაზე ქვედა ცენტრები პასუხისმგებელნი არიან მთლიანად მთელი სისტემის ნორმალურ ფუნქციონირებაზე.
ქვედა ცენტრი სხეულის მთელ საბაზისო ენერგიას ინახავს, ანაწილებს მას და აკონტროლებს მის ხარჯვას. ამასთან, თავად ის ხელმძღვანელობს ინფორმაციულ-მმართველობითი კომპლექსიდან მიღებული სასიცოცხლო ფუნქციების უზრუნველყოფის მექანიზმით.
ზედა ცენტრი პასუხისმგებელია ადამიანის სხეულის ენერგოინფორმაციული სტრუქტურების სამყაროს შესაბამის სტრუქტურებთან დაკავშირებაზე. ის მათ ერთმანეთთან ათანხმებს და ენერგოინფორმაციულ ნაკადებს ცენტრალური არხების სისტემაში სწორად ანაწილებს.
ენერგეტიკულ ცენტრებში ენერგიების სიმკვრივე, მათი ბრუნვის სიჩქარე და მიმართულება ერთმანეთისგან განსხვავდება.
ამიტომ ნათელმხილველებს მათი ფერის მიხედვით გარჩევა შეუძლიათ — წითლიდან იისფერამდე, ხოლო ექსტრასენსები მათ შეგრძნებების მიხედვით არჩევენ: უფრო ცხელი — უფრო ცივი, უხეში — უფრო ნატიფი, მყარი — უფრო რბილი და ა.შ., რაც მათი შეგრძნებების განვითარების დონეზეა დამოკიდებული.
ყველა ენერგეტიკული ცენტრის ბრუნვის ზედაპირები ერთმანეთთან შემომსაზღვრელი მრუდის გასწვრივ ეხებიან და ქმნიან ფიგურას, რომელიც ფორმით კვერცხს უახლოვდება.
სწორედ მას უწოდებენ ადამიანის ბიოველს, ანუ აურას.
Комментарии