ქარვის ძალის შესახებ

მიჩნეულია, რომ ქარვა წიწვოვანი ხეების ფისს წარმოადგენს. თუმცა მისი წარმოშობის სხვა გზის შესაძლებლობაც არ უნდა გამოირიცხოს.

ქარვა დედამიწის ქერქის ზედა ფენაში გვხვდება. კოსმოსიდან დაკვირვებისას ის თითქოს ყველა კონტინენტზე განლაგებულია სწორი ხაზების — ძაფების — ბადის სახით, რომელთა გადაკვეთის ადგილებში კვანძებისებრი გასქელებებია.

ქარვის შემცველი ეს ძაფები ზოგიერთ ადგილას სიმაღლეში რამდენიმე იარუსადაა განლაგებული, ზოგჯერ კი დახრილად გამოდის პლანეტის ზედაპირზე და ქმნის ვერტიკალურ ენერგეტიკულ ნაკადს. იმ ადგილებში, სადაც ეს ენერგეტიკული ნაკადები ზედაპირზე გამოდის, აღმოჩენილია უძველესი საკულტო ნაგებობების კვალი. ასეთი ადგილები არსებობს დანიაში, რუსეთში და სხვაგანაც.

ეს მიწისქვეშა ქარვის შემცველი ძაფები, როგორც წესი, რამდენიმე ათეული მეტრის სიგანეს აღწევს. სავარაუდოდ, ეს ძაფები უძველესი (სხვა) ცივილიზაციის ენერგოინფორმაციულ და დამცავ ქსელს წარმოადგენს. ასეთი რთული სტრუქტურის მხოლოდ ხეების ფისის საშუალებით შექმნა შეუძლებელია. ხეებსა და მათ ფისს — ქარვას — არსებული ბაქტერიციდული და მაგიური თვისებები, სავარაუდოდ, პლანეტის ზედაპირზე უნდა მოქმედებდეს.

ტიბეტის მაღალი ლამების ცნობების თანახმად, ჩვენს პლანეტაზე ათასწლეულების განმავლობაში კოსმოსური ცივილიზაციის სპეციალისტები მიწისქვეშა სამშენებლო სამუშაოებს აწარმოებდნენ და კვლავაც აწარმოებენ. ისინი იყენებენ თხევად ქარვას — ელექტრონს — დიდი მოცულობის რეზერვუარებში, მიწისქვეშა სათავსებისა და გვირაბების მოპირკეთებისას ტექნიკური (ენერგოინფორმაციული) და სამკურნალო მიზნებისთვის. მცენარეების საშუალებით ქარვის დიდი მოცულობის მიღება, სავარაუდოდ, შეუძლებელია.

ქრისტიანობამდელ პერიოდში ქურუმებიც იყენებდნენ გაფრქვეულ ქარვას სათავსების კედლების დასაფარავად, სამკურნალო მიზნებით. თანამედროვე ცივილიზაცია დღესაც ახორციელებს მასშტაბურ მიწისქვეშა მშენებლობას (მეტრო, საწყობები და სხვა ობიექტები), სადაც შესაძლოა გამოყენებულ იქნეს ბაქტერიციდული, გაფრქვეული ქარვა.

მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებიდან ცნობილი გახდა, რომ ქარვას ადამიანის ძალისა და სულის გასაძლიერებლადაც იყენებდნენ. მაგალითად, გერმანიაში ჯერ კიდევ XX საუკუნის 30-იან წლებში მიმდინარეობდა კვლევები ქარვის საფუძველზე ტაბლეტის შესაქმნელად, რომელიც წყალქვეშა ნავების ეკიპაჟის წევრების, მეზღვაურების, მფრინავებისა და ჩვეულებრივი მეომრების ფიზიკური ძალისა და ფსიქიკის (სულის) გასაძლიერებლად უნდა ყოფილიყო განკუთვნილი.

ასეთი საშუალება — ტაბლეტი — შეიქმნა და მისი წარმოებაც მოეწყო. ომის დროს იგი არმიას მიეწოდებოდა ენერგიით გამამდიდრებელი და მატონიზებელი საშუალების სახით, „სუპერტონის“ ტაბლეტის სახელწოდებით. 1945 წლამდე აშშ-ის, სსრკ-ის, ინგლისისა და საფრანგეთის დაზვერვებმა ამ ტაბლეტის შესახებ არაფერი იცოდნენ. ამ ქვეყნებს მცენარეულ საფუძველზე დამზადებული საკუთარი მატონიზებელი საშუალებები ჰქონდათ.

რუსეთში ქარვის როგორც დიდი, ისე მცირე საბადოებია — ბალტიისპირეთიდან სახალინამდე. „სუპერტონის“ მსგავსი ტაბლეტის შექმნა, მფრინავებისა და მეზღვაურების გარდა, შესაძლოა გამოყენებულიყო მაღაროელებისთვის, მეტალურგებისთვის და მძიმე სამუშაო პირობებში მომუშავე სხვა სპეციალისტებისთვისაც.

ქარვის სამკურნალო და მაგიური თვისებების შესახებ

ქარვის სამკურნალო და მაგიური თვისებების შესახებ ადამიანებმა უძველესი დროიდან იცოდნენ.

მაგალითად, პლინიუს უფროსმა (23–70 წწ. ახ. წ.) თავის წიგნში „ბუნებრივი ისტორია“, ძვირფასი ქვებისადმი მიძღვნილ 37-ე ტომში, დიდი ყურადღება დაუთმო ქარვას და მის გამოყენებას მედიცინაში, სხვადასხვა ასაკის ადამიანებში დაავადებების პროფილაქტიკისა და მკურნალობის მიზნით.

იბნ სინა (980–1037), მეცნიერი და ექიმი, თავის ნაშრომში „საექიმო მეცნიერების კანონი“ (ხუთ ნაწილად) წერდა ქარვის ფხვნილის სახით გამოყენების შესახებ. მისი წყალში გახსნილი ფხვნილის დალევას სხვადასხვა დაავადებისა და შეუძლოდ ყოფნის დროს ურჩევდნენ: გულის მუშაობის დარღვევის, კუჭისა და მუცლის ტკივილის, გულის წასვლის, ცხელებისა და სხვა დაავადებების დროს, რომლებიც, იმდროინდელი წარმოდგენით, „გამომჟღავნებული ნივთიერებებით“ იყო გამოწვეული.

ევროპელმა ექიმებმა აურიფაბერმა და გიოებელმა XVI საუკუნეში ქარვის ფხვნილის გამოყენებას თითქოს მეცნიერული დასაბუთებაც მისცეს: მათი შეხედულებით, ქარვას (ელექტრონს) დიდი ენერგეტიკული პოტენციალი და ბაქტერიციდული თვისებები აქვს. ფხვნილის სახით ის ადამიანის, შინაური და გარეული ცხოველებისა და ფრინველების ორგანიზმის მიერ კარგად შეითვისება და თავისი ენერგიით იმუნურ სისტემას აძლიერებს.

ადამიანთან ახლოს მდებარე ქარვა (მძივები, თილისმა და სხვ.) მის გარშემო ქმნის ენერგეტიკულ-ველურ ბაქტერიციდულ ბარიერს ვირუსებისა და უცხო ბაქტერიების წინააღმდეგ.

სამკურნალო საშუალების სახით ქარვის ფხვნილს შინაგანად იღებენ; მალამოს სახით კანში იზელენ; ქარვის სურნელს შეისუნთქავენ; დაავადებების გავრცელების წინააღმდეგ სათავსებს ქარვის კვამლით აბოლებენ; თან ატარებენ ამულეტებს, ყელსაბამებს და ა.შ.

კუჭში მოხვედრილი ფხვნილი, თავისი ენერგეტიკული ველითა და სურნელოვანი არომატით, ორგანიზმიდან ვირუსებსა და მავნე ბაქტერიებს გამოდევნის და თავისი ენერგიით დასუსტებულ სისტემებს აძლიერებს. ქარვა ათბობს და აშრობს, ენერგიას იძლევა და ამიტომ მას მრავალი დაავადების დროს იყენებდნენ.

ე. ფრაკეის წიგნში „ქარვა“ (მ., „Мир“, 1990) მოცემულია ქარვის პრაქტიკული გამოყენების რეკომენდაციები მკურნალობის მიზნით. სასურველია უფრო ღია ფერის ქარვის (ოქროსფერი, თეთრი და სხვ.) გამოყენება, რომელიც ფხვნილად უნდა დაიფქვას და წყალში შერეული დღეში ერთხელ, 7–8 დღის განმავლობაში მიიღოს ადამიანმა. თუ მკურნალობის გაგრძელება გახდება საჭირო, ქარვის დიდი ნატეხები უნდა მოთავსდეს ნახშირიან მაყალში, რათა ავადმყოფმა მათი ორთქლი შეისუნთქოს.

ქარვის ფხვნილს (ელექტრონს), თაფლთან შერეულს, სუსტი მხედველობის დროს იღებდნენ, რათა მას ენერგიით „გამოეკვება“ მხედველობა; ხოლო თაფლთან და ვარდის ზეთთან (ასკილის ზეთთან) შერეულს — ყურის დაავადებების დროს.

გაწმენდილი ქარვის ზეთი, რომელიც გამოხდის პროცესში მიიღება, ძლიერ მოქმედ კომპონენტად მიიჩნევა სხვადასხვა სამასაჟო და შესაზელი საშუალების დასამზადებლად. ქარვას ასევე დიდად აფასებდნენ სასმელის — კონცენტრატის — შემადგენელ ნაწილად, რომელსაც „უკვდავების ელექსირად“ მიიჩნევდნენ.

ტექსტის მიხედვით, დადგენილია, რომ ქარვას შემდეგი სამკურნალო თვისებები აქვს:

• აძლიერებს გულ-სისხლძარღვთა სისტემას, თირკმელებს, ნაწლავებსა და მხედველობას;

• ასტიმულირებს ნერვულ სისტემასა და სასუნთქ ორგანოებს;

• მკურნალობს ანემიას, კუნთოვან სისტემასთან დაკავშირებულ პრობლემებსა და შარდვის გაძნელებას;

• ეხმარება ყურების, კბილების, ყელის დაავადებების, უძილობის, კრუნჩხვების, გაციების, კატარაქტისა და ასთმის შეტევის დროს;

• ხელს უშლის თირკმელებში კენჭების წარმოქმნას;

• გამოიყენება მოწამვლის, მათ შორის შხამებით მოწამვლის, დროს.

ევროპაში ქარვა „უკვდავების ელექსირის“ შემადგენლობაში შედიოდა. ქარვა ბუნებრივ სამკურნალო საშუალებად (ქიმიის გარეშე) მიიჩნევა და, ამ ტექსტის მიხედვით, მას ღირსეული ადგილი უნდა დაეკავებინა სახლის აფთიაქებში — ნაკეთობების, ნატეხებისა და ნაყარის სახით.

ქარვა ჯანმრთელობის, ბედნიერებისა და მზის ქვად ითვლება; ის სიყვარულის თილისმაა, რომელსაც, როგორც მიიჩნევდნენ, შეუძლია ძვირფასი ქვის მფლობელის მიმართ საყვარელი ადამიანებისა და მეგობრების ყურადღების მოზიდვა.

ქარვის იდუმალი უნარი, მიიზიდოს ქაღალდის, პაპირუსის ფურცლები და სხვა მცირე ზომის საგნები, ამ ქვის მიმართ განსაკუთრებულ ინტერესს იწვევდა და მის გარშემო მისტიკურ წარმოდგენებს კიდევ უფრო ამძაფრებდა.

გადმოცემების თანახმად, ეს ძვირფასი ქვა უბედურებისგან იცავს და ნადირობაში ეხმარება ადამიანს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მას ქარვისგან გამოთლილი ფიგურების სახით ამულეტად იყენებენ.

ბერძნებთან ქარვის საჩუქრად მიცემა ბედნიერების სურვილს ნიშნავდა.

ქარვა ჯერ კიდევ უძველესი დროიდან ყველა დაავადების წინააღმდეგ პანაცეად იყო გამოცხადებული; მცოდნეები სამკურნალო თვალსაზრისით განსაკუთრებით აფასებდნენ თეთრ ქარვას.

მიიჩნეოდა, რომ პრაქტიკულად არ არსებობდა ისეთი დაავადება, რომლისგანაც ეს ძვირფასი ქვა ვერ განკურნავდა ადამიანს ან, სულ მცირე, ტანჯვას მაინც არ შეუმსუბუქებდა. თითქოს ის მკურნალობდა ახლომხედველობასა და კატარაქტას, გულის დაავადებებს, ანგინასა და ყელის სხვა დაავადებებს, აჩერებდა ღებინებასა და სისხლიანი ნახველის ამოხველებას, გამოდევნიდა კენჭებს თირკმელებიდან და ღვიძლიდან და ხელს უწყობდა შარდვას.

მაგალითად, მარტინ ლუთერი ჯიბეში მუდმივად ატარებდა ქარვის ნატეხს, რათა თირკმელებში კენჭების წარმოქმნა თავიდან აეცილებინა.

ქარვა აძლიერებდა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტს, ხოლო წყალში შერეული ფხვნილის სახით მიღებული კუჭის დაავადებებს მკურნალობდა. ვარდის ზეთთან ან თაფლთან ერთად დაფქული ქარვა თვალებისა და ყურების დაავადებების დროს გამოიყენებოდა, ასევე ფეხებზე გაჩენილი ნახეთქების სამკურნალოდ.

გავრცელებული რწმენის თანახმად, ქარვის საშუალებით შხამის აღმოჩენაც შეიძლებოდა: ჭიქაში ჩნდებოდა ცისარტყელასებრი ნაპერწკლების ციმციმი, რომელსაც ცეცხლის ტკაცუნი ახლდა.

ქარვას იყენებდნენ გულის წასვლის დროს (ქარვის ზეთი ამიაკის ხსნართან ერთად), თავბრუსხვევისა და სისხლდენის, ჩირქოვანი პროცესებისა და სიმსივნეების, სისხლიანი ფაღარათის, წყლულებისა და ბუასილის, ძლიერი ხველისა და ჭლექის, კრუნჩხვების, ისტერიისა და ჰიპოქონდრიის დროს.

მას ასევე იყენებდნენ სხვადასხვა ქალთა, კანისა და გაციების დაავადებების სამკურნალოდ და პროფილაქტიკისთვის, აგრეთვე შერყეული კბილების გასამაგრებლად.

მიიჩნეოდა, რომ ქარვა ადამიანს იცავდა ჭკუასუსტობისა და მოხრჩობისგან, ცხელებისა და სიყვითლისგან, ეხმარებოდა სიყრუისა და ნივთიერებათა ცვლის დარღვევების, მოწამვლისა და სახსრების დაავადებების, სპაზმების, ყივანახველისა და ბავშვებში კოლიკის დროს.

ამასთანავე, ქარვა, როგორც მიიჩნევდნენ, თავის მფლობელს სილამაზესა და ხანგრძლივ სიცოცხლეს ანიჭებდა.

თუ ორსული ქალი მუდმივად ატარებდა ქარვას, განსაკუთრებით ყელსაბამის სახით, მიიჩნეოდა, რომ ის ორსულობასა და ნაყოფს წარმატებით შეინარჩუნებდა და მას უზრუნველყოფილი ექნებოდა წარმატებული და ადვილი მშობიარობა.

ქარვას ასევე მიაწერდნენ ადამიანების დამშვიდების, მათი სულიერი მდგომარეობის გაუმჯობესებისა და ამინდის არასასურველი ზემოქმედების შემსუბუქების თვისებას.

დაუმუშავებელი ქარვის ნატეხი, რომელიც ბალიშის ქვეშ ან თავის სასთუმალთან იდებოდა, თითქოს კურნავდა უძილობასა და ბოდვით მდგომარეობას; ხოლო თუ მას მძინარე ცოლის მკერდზე დადებდნენ... იგი, როგორც ამბობდნენ, ყველა თავის ცუდ საქციელს აღიარებდა.

ეს ძვირფასი ქვა, როგორც მიიჩნეოდა, მუდმივად ინარჩუნებს მისი მფლობელის ოპტიმიზმს, ეხმარება მას მეგობრობასა და სიყვარულში სწორი არჩევანის გაკეთებაში, აძლიერებს ინტუიციასა და პოტენციას და განსაკუთრებით ხელს უწყობს შემოქმედებით საქმიანობას.

ქარვის დაბალი ხარისხის სახეობები რელიგიურ რიტუალებში გამოიყენებოდა, რადგან ის კარგად იწვის და სასიამოვნო კვამლს — საკმეველს — გამოყოფს.

წარსულში დამწვარი ქარვის კვამლით ახალდაქორწინებულებსა და ახალშობილებს აბოლებდნენ ბედნიერების მოსატანად, ასევე ავადმყოფ ცხენებს.

შენიშნული იყო, რომ ამ კვამლთან ერთად თითქოს ასთმა და ხველა ქრებოდა და შემაწუხებელი ბუზებიც აღარ დაფრინავდნენ ტაძარში. ასევე მიიჩნეოდა, რომ გვამი ეკლესიაში უფრო დიდხანს არ იხრწნებოდა. ძველად ქარვას გვამების ბალზამირებისთვისაც იყენებდნენ.

უძველეს დროში მიიჩნევდნენ, რომ ქარვა მწერებს იზიდავდა, რათა ისინი დაეღუპა.

ქარვა სხვადასხვა ხალხში ყოველთვის ითვლებოდა ანტიდემონურ თილისმად.

არსებობდა რწმენა, რომ ჩვილის ტანსაცმლის ნაკეცებში ქარვის მძივის დამალვით შესაძლებელი იყო ჯადოსნური და ბოროტი ძალების წინააღმდეგ მოქმედება.

შოტლანდიაში მიიჩნევდნენ, რომ ჯადოქრებსა და ბოროტ სულებს წითელ ძაფზე აცმული ქარვის მძივები განდევნიდა.

ძველად რუსეთისა და პოლონეთის მდიდარ ოჯახებში ძიძებსა და მეძუძურ ქალებს აუცილებლად უკეთებდნენ ყელზე მძიმე ქარვის ყელსაბამს.

მიიჩნეოდა, რომ ის არა მხოლოდ ბავშვის კანს მატოვადსა და სუფთას ხდიდა, არამედ იცავდა მას „ავი თვალისგან“ და უწმინდური ძალისგან, არ აძლევდა საშუალებას, ძიძისგან ბავშვისთვის რაიმე ცუდი გადაცემულიყო და მას ძალასა და ჯანმრთელობას ანიჭებდა.

აღმოსავლეთში ქარვას უძველესი დროიდან იყენებდნენ პატარძლების სამკაულად, ხოლო რუსეთში ქორწინების წინ პატარძლებს ქარვის მძივებს უკეთებდნენ.

ვარაუდობდნენ, რომ ქარვა ახალგაზრდა ოჯახის ბედნიერებას უწყობდა ხელს და ამიტომ ქარვის სამკაულები პატარძლის სამოსის აუცილებელ ნაწილს წარმოადგენდა.

აი, ასეთი საოცარი და ოპტიმიზმით სავსე ქვაა ქარვა!